Tijden

Vanmorgen had ik Europe and Migration. Over twee weken heb ik een mid-term exam van het vak. Dat is een examen over alles wat we tot nog toe gezien hebben. Het telt voor 30% van de punten mee. In mei gaan we twee uitstappen maken voor het vak: een naar het Griekse patriarchaat, en een naar een Alevitische gemeenschap (Alevitisme is een religieuze stroming binnen de islam). Dat lijkt me zeer interessant!

In de namiddag was er dan de Turkse les. We hebben de toekomstige en de verleden tijd gezien. Niet gemakkelijk! Ik ga er morgen schema's voor maken, om het gemakkelijker te kunnen onthouden.

Houten huizen

Vandaag ben ik de hele dag weg geweest. Het deed heel veel deugd. Omdat ik nog altijd niet zo veel eetlust had ben ik 's morgens allerlei dingen gaan kopen dat ik heel graag eet. Ik heb ook gezocht naar vleesvervangers als Quorn en Tofu, maar dat heb ik niet gevonden.

Na mijn ontbijt, boterhammen met choco en banaan, ging ik naar Taksim, waar ik met Elisabeth had afgesproken. We wandelden in de buurt van Taksim en Dolapdere en dronken thee op hetzelfde pleintje als waar ik eerder deze week was geweest. We hadden het erover dat er veel taboes en gevoeligheden zijn in Turkije: de Koerden, Atatürk, toegenomen religiositeit, de Armeense genocide,... Ik had ergens gelezen dat terwijl het bij ons normaal is om je fout te bekennen en je daarvoor te verontschuldigen dat in Turkije niet zo is. Schuld bekennen ligt hier veel moeilijker. Voor kleine, alledaagse gebeurtenissen gaat dat niet op denk ik, maar voor sommige feiten uit de geschiedenis lijkt het wel te kloppen.

Daarna ging ik met Renato naar de Suleimanmoskee. Een moskee met een gezellige tuin met oude karaktervolle bomen en een rustig plein ervoor. We zetten ons even op een bankje. Hoewel het plein zelfs niet autovrij was, maakte alleen al het feit dat er geen onophoudelijke stroom auto's voorbij raasde het een oord van rust en stilte in vergelijking met elders in de stad. Vlakbij de moskee lag een wijk met vele houten huizen. Vele waren vervallen, maar er werd werk van gemaakt om ze te restaureren. Vroeger waren alle huizen in de stad van hout, maar in de loop van de twintigste eeuw werden de meeste gesloopt.

Galata toren

De Galatatoren, de oudste toren van Istanbul. Ik was er al verschillende keren gepasseerd maar was er nog nooit bovenop geweest. Vandaag heb ik toch eens de lift genomen naar boven. 140 meter boven zee-niveau heb je een prachtig uitzicht over de stad. Je krijgt een goed zicht op de structuur van de stad: verdeeld in drie delen door de Bosporus en de Gouden Hoorn. Het was valavond toen ik boven was en terwijl het boven de Bosporus en het Aziatische deel al helemaal donker was, was de zon nog bezig met ondergaan boven het Europese deel. Ik had er foto's van willen nemen maar had mijn camera niet bij.

Thee

Vandaag ben ik nog eens thee gaan drinken met mijn buddy. Een fijne theebabbel! We hadden eerst simits met kaas gekocht om bij de thee op te eten, in een zijsteegje van İstiklal Caddesi. Een binnenpleintje tussen de bebouwing, gevuld met krukjes en kleine tafeltjes. Het is altijd leuk om van gedachten te wisselen over zaken die mij hier opvallen in Turkije, en Deniz is ook wel benieuwd hoe het er in België aantoe gaat. Ik heb een hele goede buddy. Ze heeft mij al veel geholpen en ze is echt bekommerd om mijn welzijn hier.

Ik ben al een paar dagen ziekjes. Maar met een leger appelsienen, versgeperst ananassap, Royco Minute Soup en mooier weer zou het gauw beter moeten zijn. Morgen zou het alvast 17 graden worden!

Een paar foto's van Tophane, de buurt waar ik woon:

Oproep tot gebed

Daarnet lag ik even op mijn bed. In de kamer naast mij speelde luide muziek, tot de minaretten van de moskeeën het gebed aankondigden.. De muziek viel weg, ruim vijf minuten lang, en begon weer als de minaretten uitgepraat waren. Dat is overal zo in de stad. Zelfs in de meest commerciële winkels stopt de muziek terwijl de minaretten oproepen tot gebed. Soms praten minaretten trouwens tegen elkaar. Dan begint de ene met een vers, en neemt de andere over, en zo heen en weer.

Palestina

Mijn kamergenoten zijn teruggekomen. Met uitzondering van Ali zijn ze allemaal studenten aan de preparatory school en die hadden vakantie tot vandaag. De pre-school is een jaar dat je volgt voor je met je eigenlijke universitaire opleiding start en waarin je Engels leert. Hun Engels is dus niet zo goed maar wel voldoende om een babbeltje te slaan, en ik kan ondertussen al een klein beetje Turks.

In de universiteit is er deze week een tentoonstelling over Palestina. In de inkomhal in Dolapdere worden foto's getoond uit de bezette gebieden. De Palestijnse kwestie is heel dichtbijin Turkije. Op verschillende plaatsen in de stad zie je Palestijnse vlaggen of spandoeken en mensen reageren er heel emotioneel over. Ik sprak met twee studenten die aan de tentoonstelling meewerken en was blij over hun relatief genuanceerd standpunt. Het was hun bedoeling om de toestand in de bezette gebieden aan te klagen maar ze waren niet tegen Israël en al zeker niet tegen joden. Het zijn foto's die doen nadenken. Foto's van grafiti op de muur, van puin, van verzet.

Fenerbahçe

Een weekend in het Aziatische deel van de stad is het geworden. Het was niet oorspronkelijk gepland maar het was wel een leuke wending.

Turkije is een voetbalgek land. Voetbal is niet zomaar een passie zei een student mij vorige week op de bus, het is een religie. Ik was nog nooit naar een voetbalmatch geweest maar wou het toch eens geprobeerd hebben en had daarom met Tugba en Villads gisteren afgesproken om naar de match Ferbahçe-Sivassport gaan. Het laatste team is een Anatolisch team waar ik nog nooit van gehoord had, maar zo slecht is het niet want ze staan eerste in het Turkse klassement. Het stadion van Fenerbahçe ligt in het Aziatische deel van Istanbul en ik had met Villads afgesproken in de haven van Eminönü. Een klein halfuur later stonden we in Kadiköy in het Aziatische deel en daar hoefden we enkel maar de mensenstroom te volgen naar het stadion, waar Tugba ons stond op te wachten. Het stadion van Fenerbahçe is reusachtig groot. We hadden plaatsen aan de zijde van het veld waar de goal is. Voor de match begon warmden de spelers van beide teams op op het veld en scandeerden de supporters van Fenerbahçe de leuzen van de club. De sfeer zat er onmiddellijk in. Ik heb het niet zo voor massa-evenementen maar deed mee, voor zover ik begreep wat werd geroepen. Toen de spelers van het andere team dichtbij kwamen werden ze nogal onsportief uitgejouwd. Na de opwarming gingen de spelers van het veld en werd de nationale hymne ingezet, gevolgd door een minuut stilte volgde voor de slachtoffers van de vliegramp, waarna de match kon beginnen. Al in de derde minuut werd de eerste goal gemaakt, door het andere team, en enkele minuten later volgde al een tegengoal van Fenerbahçe. Voetbal zegt mij maar weinig, maar ik vond de match toch wel spannend, al begreep ik niet alle finesses van het spel. Het was 2-2 bij de pauze en erna volgden nog twee goals van Fenerbahçe. 4-2. Een mooie score en uitgelaten supporters. Het was leuk en interessant om eens een voetbalmatch bij te wonen. Ik vond het geen moment saai. Maar ik ben toch geen voetbalfan geworden. Het was leuk voor een keertje, maar ik plan niet onmiddellijk een vervolg.

Sevi, de tante van Tugba was ook naar de match gaan kijken en vroeg of we koffie wouden komen drinken bij haar. Dat deden we en het werd later en later. Omdat het meer dan een uur reizen is met de bus om naar de Europese kant te raken stelde Sevi voor om bij haar te overnachten. Villads en ik waren allebei nogal moe, dus dat was wel een goed plan.

Vandaag was het eindelijk mooi weer en hebben we met ons drieën gepicknickt aan zee. Het was meer in het zuiden dat we zaten dan de vorige keer en het was er veel mooier. Het Aziatische deel is ook veel rustiger dan het Europese deel, al is er natuurlijk veel verschil van wijk tot wijk. We kochten nog koekjes, waaronder de Turkse versie van Sjimsjokkers, en dronken koffie en daarna gingen Villads en ik met de Dolmuş (een kleine bus) terug naar de Europese zijde. Met de bus over de Bosporusbrug, hoog boven de stad, van waar je een adembenemend zicht hebt.