Boğaziçi

De Bosporus is meer dan gewoon water. Het is een van de charmes van Istanbul. Meer zelfs, het is de essentie van de stad. Zonder de Bosporus had de stad nooit het strategische belang gekend dat het doorheen de geschiedenis had en was het nooit een stad op twee continenten geweest.

Gisteren gaf Tuğba mij een rondleiding in haar universiteit, Boğaziçi Üniversitesi (Bosporus Universiteit). Boğaziçi is een staatsuniversiteit die op een heuvel vlakbij de tweede brug over de Bosporus ligt, in het Europese deel van de stad. Als je in Boğaziçi wil studeren moet je hoog scoren op het ÖSS examen, een examen dat elke Turkse scholier die verder wil studeren na het middelbaar moet maken. Om in mijn universiteit, Bilgi, te studeren is een lagere score op het examen voldoende. Boğaziçi heeft een mooie campus. Oude gebouwen in een groene omgeving, met een prachtig uitzicht op de Bosporus. En hoewel het een staatsuniversiteit is, zag ik toch verschillende meisjes met een hoofddoek in de gebouwen. Het hoofddoekenverbod wordt toch niet zo streng toegepast blijkbaar.

's Avonds zijn we naar een barbecue gegaan met andere Erasmussen. Op de bovenste verdieping van een gebouw, van waar we weer een uitzicht hadden over de mooie Bosporus.

Barbecue

Vanavond had ik afgesproken met de Erasmussen met wie ik naar het noord-oosten was gegaan tijdens de Spring Break. Een van hen deelt een appartement in Şişli, een appartement met een balkon. Ideaal om te barbecueën. We kochten een kleine barbecue in het nabije shopping center en na enkele pogingen kregen we het vuur toch aan. We hadden allerlei soorten groenten en kaas voor op de barbecue, en voor de vleeseters ook wat vlees. Het was gezellig. We bekeken ook de foto's van onze reis.

Princes Islands

Zeven uur, opstaan. Ik kan mij niet herinneren dat ik afgelopen maanden al om zeven uur ben opgestaan. De meeste studenten in de dormitory gaan niet voor twee uur slapen, en sommigen blijven tot na de middag in hun bed liggen. Ik heb mijn slaapritme hier wat aangepast, en ga normaal tussen één en twee slapen, om tussen half negen en negen op te staan. Maar vandaag was het zeven uur. Ik had met Mehmet, Kadir, Sara, Geertje en Johanna afgesproken om naar de Princes Islands te gaan. Het is een eilandengroepje in de Zee van Marmara, op ongeveer anderhalf uur met de boot van Istanbul. Er rijden geen auto's op de eilanden, enkel paarden en fietsen, een hele verademing, als je de verkeersdrukte van Istanbul gewoon bent.

We stapten van de boot af op het tweede eilandje, en huurden daar fietsen om het eiland mee te verkennen. De wegen waren soms nogal steil, dat was dan wel weer helemaal Istanbul. Aan de andere kant van het eiland zetten we onze fietsen even aan de kant om naar het strand te gaan. Het was behoorlijk warm: tijd voor verfrissing op een terras.

In de namiddag namen we de boot naar het grootste eiland, Büyükada. We maakten een wandeling en picknickten in een park onder de koele schaduw van de bomen. We gingen verder en zochten een plaats om van de grote weg naar de zee te raken. We vonden een klein wandelpad dat naar een kiezelstrand leidde. Lang konden we er niet blijven, want we moesten onze boot halen, terug naar Istanbul.

Foto's

Een gewone dag vandaag. Ik heb aan mijn papers verder gewerkt, en 's namiddags een ijsje gegeten in het park. Hier nog wat foto's van de afgelopen dagen:

Hıdrellez

Meer nog dan met bladeren hangen de bomen vol met briefjes. De vroege zomer wordt gevierd en in Turkije wordt geen gelegenheid onbenut gelaten om wensen te maken. Hıdrellez was het vandaag. Al sinds lang vervlogen tijden schrijven mensen hun wensen op briefjes, die ze in de bomen hangen, om ze de volgende dag terug uit de boom halen en in de zee gooien. Er wordt genoten van lente-gerechten en mensen maken kampvuren om over te springen. In Ahırkapı, vlakbij Sultanahmet was er een muziekfestival om Hıdrellez te vieren. Het eerste festival van het jaar was superleuk. Ik ging er samen met Deniz en vrienden van haar naartoe. Turkse volksmuziek werd gespeeld, en er werd gedanst, op een prachtige locatie, een grasveld, met aan de ene kant zicht op de mooi verlichte Blauwe Moskee, en aan de andere kant het oneindige niets van de nachtelijke zee. Het had echt iets vroegzomers, de geur van vertrappeld glas, bier en de mensenmassa genietend van de muziek. Op het einde van de avond gaf Deniz mij een potlood en papier. Tijd voor onze eigen wensen. We hingen ze in een boom, die al volgeladen waren met wensen. Ik zag zelfs een wens die uitgetypt was. Op mijn terugweg naar de dorms zag ik op de kaai in Karaköy een groot kampvuur, waar mensen om de beurt oversprongen. Een mooi Hıdrellez!

Ankara

Gisteren was ik voor een dag in Ankara. Met twee andere Erasmussen en drie Turkse studenten vertrokken we vrijdag om half twaalf 's nachts met de trein. Om half acht 's ochtends kwamen we aan in Ankara. Na het ontbijt brachten we een bezoek aan het mausoleum van Atatürk. Het is een impressionant gebouw. Om 11 uur, toen we in de rij stonden te wachten voor het museum van Atatürk, lieten trompetten zich horen en stond iedereen op het reusachtige plein voor het graf stil. Het museum is gewijd aan de onafhankelijkheidsoorlog van 1921. Het was allemaal een beetje te heroïsch en geromantiseerd naar mijn zin. Vervolgens gingen we naar het archeologische museum, dat niet zo bijzonder was. Een collectie hele oude potten, pannen en steentjes. We wandelden wat rond in de stad, zagen het oude en nieuwe parlementsgebouw, en bezochten dan nog een toren van waaruit we een goed zicht hadden op de hele stad. Ankara is geen bijzondere stad. Er is meer groen dan in Istanbul, maar erg gezellig is het er niet. 's Avonds namen we de trein terug, en deze ochtend kwamen we weer aan in Istanbul.

1 mei

Ook in Turkije was het vandaag vakantie, dat had het parlement woensdag beslist. Voor het eerst sinds 1980 was 1 mei weer een verlofdag. De lessen waar sowieso al geschorst, vanwege de rellen die verwacht werden. Tot 1977 waren elk jaar grote vakbondsmanifestaties op Taksim plein. Dat jaar kwamen er meer dan dertig mensen om bij de paniek die ontstond toen onbekenden vanuit de omliggende gebouwen het vuur openden op de menigte. Sindsdien is het verboden om op het plein te betogen, maar elk jaar zijn er vakbondsmilitanten die het toch proberen. De politie treedt bijzonder repressief op. Dit jaar was er een akkoord tussen de stad en de vakbonden dat een beperkte groep op het plein mocht gaan betogen en de gebeurtenissen van '77 herdenken. Toch waren er ook dit jaar relletjes tussen de politie en kleinere groepjes die zich bij de grotere groep wouden aansluiten.

Ik ben in de dorms gebleven, en heb wat aan mijn papers gewerkt. Zo dadelijk neem ik de nachttrein naar Ankara. Ik ga er met twee Turkse studenten en twee andere Erasmussen naartoe. Voor een dagje maar, morgenavond nemen we alweer de trein terug. Er is weinig te zien in de stad heb ik gehoord, daarom dat we het bij een dagje houden. Hopelijk kan ik wat slapen op de trein, want ik ben nogal moe.