Peaceboat

De Peaceboat is weg. Het cruiseschip, dat al zes maanden aangemeerd lag aan de kade tegenover de dormitory, is gisterenavond vertrokken. Er kwam al onmiddellijk een nieuw cruiseschip in de plaats, iets verderop de kade. Het is een nog groter schip ditmaal.

Het was een ontspannen dag vandaag. Ik heb wat voor school gewerkt, gewandeld, cake gebakken, tavla gespeeld, nog meer gewandeld. Het is prachtig weer dus zijn er maar weinig redenen om binnen te blijven. Ik heb met enkele Erasmussen plannen gemaakt voor de Spring Break, een week vakantie binnen twee weken. Het plan is dat er geen plan is. We nemen het vliegtuig naar Trabzon, in het Noord-Oosten van Turkije, en daar zien we wel en trekken we rond, om tegen het einde van de vakantie terug in Istanbul aan te komen.

Obama

Obama was in het land. Zondagavond was hij aangekomen in Ankara, waar hij een toespraak gaf voor het parlement, en vandaag was hij in Istanbul. Toen ik deze ochtend naar de winkel wou gaan krioelde het van de politie en de cameraploegen op straat. Mijn weg naar de winkel loopt langs een universiteitsgebouw waar Obama met studenten zou praten en ik kwam verschillende wegblokkades tegen maar ik mocht passeren. Het was nog maar het begin. Op mijn terugweg was de blokkade gesloten en moest ik een andere weg nemen. Aan de grote baan en de straten die naar het universiteitsgebouw leidden was er een gigantische politiemacht gestationeerd. De politie in Istanbul heeft altijd al een zwak voor groot machtsvertoon en een bezoek van de Amerikaanse president is een buitenkansje dat ze niet kunnen laten liggen. Goed dat ik geen les had vandaag, want ik was er waarschijnlijk maar moeilijk geraakt. Terwijl ik artikels aan het lezen was in de studeerzaal ging ik even gaan kijken op het dakterras en van daar kon ik de presidentiële stoet zien aankomen. Iedereen volgt het nieuws van Obama's bezoek wel maar van een Obama-gekte is geen sprake. Het is en blijft een Amerikaanse president. Deze namiddag is Obama terug vertrokken naar de Verenigde Staten.

Kapadokya

Na een nacht op de bus komen we donderdagochtend aan in Kapadokya. Ons hotel is in Göreme, een klein dorpje temidden van het grillige rotslandschap. Dat landschap is het gevolg van de miljoenen jaren lange erosie van vulkaansteen. De zachtheid van de steen maakt het makkelijk om er holen in uit te hakken. De streek ligt dan ook bezaaid met holen, die dienden als kerk of woning. In het openluchtmuseum in Göreme, dat we woensdag bezochten, kan je verschillende van die holen bezoeken, maar daarbuiten zijn ze vaak ook toegankelijk in de vrije natuur. Na het openluchtmuseum maakten we nog een wandeling in de buurt. Op onze terugweg naar het dorp begon het opeens te gieten maar gelukkig konden we liften. Het hotel waar we verbleven had een gezellige zitplaats en een van de uitbaters leerde ons okey spelen. Het heeft veel weg van Rummikub met als belangrijkste verschil dat de stenen niet op tafel worden gelegd.

Omdat het donderdag zou regenen besloten we een bezoek te brengen aan ondergrondse steden. In de streek liggen meer dan 200 ondergrondse steden, soms met tunnels met elkaar verbonden. De steden dienden als schuilplaats voor de Christenen, toen ze door de Romeinen werden vervolgd. Ze beschikken over kerken, scholen, slaapkamers, stallen, kerkhoven en opslagplaatsen. Er kon genoeg worden opgeslagen om voor enkele maanden in de steden te schuilen. Als de schuilplaats toch werd ontdekt konden grote ronde deuren worden dichtgeschoven. De deuren hebben gaten in het midden die moesten toelaten de aankomende soldaten met speren aan te vallen. De steden waren behoorlijk groot. In de tweede stad die we bezochten was slechts tien procent toegankelijk en dat was al een hele oppervlakte. Op veel plaatsen is het niet mogelijk om recht te staan. Terug in de stad was het tijd voor Turkse koffie. Uit het koffiedik voorspelden we elkaars toekomst. Dat is een Turks gebruik en in sommige cafés kan je vragen je toekomst te voorspellen, maar het is natuurlijk leuker om het bij elkaar te doen.

's Avonds gingen we naar een Turkish night. Ik had er al mijn bedenkingen bij en de toeristenbussen voor de ingang bevestigden mijn vrees. We kregen eten en drank en konden ondertussen traditionele Turkse dansen aanschouwen. Er waren enkel toeristen. Ik denk niet dat Turken naar een Turkish night gaan. Misschien dat de dansen wel echt waren, of ooit hadden bestaan. Mijn indruk was toch dat het meer een schijnwereld was die werd opgehangen om toeristen te entertainen.

Zaterdag was het weer prachtig weer en hebben we de hele dag gewandeld in valleien in de buurt. Het was de mooiste wandeling van de trip. We moesten op een bepaald moment via een kleine waterval afdalen omdat we niet over de rotsen konden. We kwamen uit in een ander dorpje en dronken daar thee en gingen dan terug naar Göreme. Een oude dame nodigde ons uit om thee te komen drinken bij haar. Heel snel dan, want we moesten onze bus halen. Het waren lieve mensen. We namen de bus en de volgende ochtend kwamen we aan in Istanbul.

Obama komt vandaag naar Turkije. Hij landt vandaag in Ankara en gaat maandagavond naar Istanbul. Dat betekent dat de verkeerellende voor drie dagen nog groter is dan normaal. Er wordt gezegd dat je een paar uur langer moet rekenen om ergens te geraken.

Maandagochtend

Maandagochtend in Karaköy.

Verkiezingen

De tienduizenden vlaggen met de namen en logo's van de verschillende partijen die de straten van Istanbul de laatste weken kleurden zijn verdwenen en de stemmen zijn geteld. Gisteren waren er gemeenteraadsverkiezingen in Turkije. De hele dag werd er geen alcohol verkocht in Turkije. De afgelopen weken hingen de straten vol met vlaggen en affiches van AKP, CHP, DTP, MHP, Saadet,... Verkiezingswagens met micro's op de daken zongen luid de namen van hun kandidaat in het rond. De campagne van de AKP, de partij van de huidige burgemeester en van premier Erdoğan en president Gül, was overduidelijk de grootste. “Denk groot” is hun slogan. De resultaten zijn ondertussen bekend en de islamitische AKP heeft de verkiezingen gewonnen, maar ze behaalt wel de slechtste resultaten in haar geschiedenis. Vorige week las ik in de Daily Mail dat de AKP waarschijnlijk zou winnen, maar dat dat niet zozeer een bewijs was van de populariteit van de partij, maar eerder van het gebrek aan degelijke oppositie. Die oppositie bestaat onder meer uit de CHP, die er een nogal paternalistisch discours op nahoudt. De CHP weet naar eigen zeggen wat goed is voor de mensen. Zo is de partij fel voor het hoofddoekenverbod in overheidsinstellingen, omdat mensen volgens haar nooit vrijwillig een hoofddoek kunnen dragen. De partij verdedigt heel sterk het seculiere gedachtegoed van Atatürk en beschuldigt de AKP ervan een islamitische staat te willen installeren. Die partij zelf ontkent dat natuurlijk. Ik heb de indruk dat het een clash is tussen een oude seculiere elite, en een nieuwe, meer religieuze elite, die sterker is geworden door de economische groei van de afgelopen decennia. De oude elite probeert kost wat het kost zijn macht te behouden, en de nieuwe elite speelt het spel ook niet altijd proper. Zo zijn er talrijke berichten van koelkasten en andere huishoudapparaten die in het Oosten van het land worden uitgedeeld in ruil voor stemmen. De AKP werd er de laatste maanden ook door enkele media van beschuldigd de persvrijheid te willen inperken.

Dat was zondag. Zaterdag was ik van plan om naar een hamam te gaan, maar het is er uiteindelijk niet van gekomen. 's Avonds ben ik naar het verjaardagsfeestje van Lisanne geweest, en ik ben er net als de meesten tot zonsopgang gebleven, omdat de metro 's nachts niet rijdt. Zondag ben ik bij Tuğba op bezoek gegaan in het Aziatische deel, om wat bij te praten, thee te drinken, en tavla te spelen.

Vandaag was het zo mooi weer dat de Turkse les doorging in de tuin van de unief. Echt zalig. En als er dan eens een vlaag wind uit de juiste richting komt, wordt het grasveld overgoten door een heerlijke chocoladegeur van de nabijgelegen fabriek.

Deze week ga ik niet veel kunnen posten op mijn blog. Van woensdagavond tot zondag ga ik met twee Erasmussers en een Turkse student naar Kapadokya, in Anatolië. Het is twaalf uur reizen met de bus en ik heb er al veel enthousiaste reacties over gehoord.

Murat de Muis en tavla

Mijn computermuis had het begeven vorige week. Eigenlijk was ze al rijp voor pensioen in België en een van de eerste weken dat ik hier was had ik ze laten vallen en haperde ze nog meer. Ik had er eens goed mee op tafel geklopt en dan werkte ze weer een paar weken maar sinds vorige week was het gedaan. Ik ben gisteren een nieuwe muis gaan kopen. Deniz, een studente computerwetenschappen uit de dorms, wist waar ik er een goedkope kon vinden. Ik had echt een coole, fancy, goodkope muis en ik was er zeker van dat de andere muizen uit de computerzaal smoorverliefd zouden zijn op mijn muis, maar helaas bleek vandaag dat de muis niet de juiste aansluiting had. Deze ochtend ben ik mijn muis gaan omruilen voor een andere en dit keer is het de schrik van de computerzaal. Klein en liefelijk,... maar alom gevreesd!

In Tünel, het begin van İstiklal Caddesi, kwam ik Turkse scoutsen tegen. Ze moesten van een plaats naar een andere geraken, maar waar ze juist naartoe moesten wisten ze nog niet. Daarvoor moesten ze aanwijzingen zoeken. Helaas heb ik geen foto van hen genomen.

Ik wou ook een tavla spel kopen vandaag. Gisteren had ik na de les samen met Johanna cake gebakken voor Lissane's verjaardag vandaag. Helaas was de bloem niet zelfrijzend en hadden we geen gist gebruikt maar buiten het feit dat de cake wat plat was rook ze wel lekker. Daarna waren we met vier Erasmussen iets gaan drinken en tavla gaan spelen. Het is echt een leuk spel en ik wou het vandaag gaan zoeken.

Toen ik wegging uit de dormitory had ik een van de bewakers gevraagd waar ik een goedkoop tavla spel zou kunnen vinden en hij had mij gezegd dat ik eens moest gaan kijken in de buurt van de Egyptische Bazaar. Onderweg bestelde ik een visbroodje. Het is een van de weinige broodjes voor onderweg zonder vlees die je hier kan krijgen. In de Bazaar kocht ik wat kruiden om volgende week uit te proberen en er was een kraam dat tavla spellen verkocht. Ik wou er een groot maar het koste 28 lira. Proberen afbieden dan maar. Hij leek niet veel van de prijs te willen afdoen en ik zei dat het de duur was en ging weg. Ik keek nog wat rond in de wijken achter de Bazaar maar vond niets. Op mijn terugweg naar de dormitory zag ik op het plein voor de Bazaar iemand die tavla spelen verkocht. 10 lira kosten ze, en ze zagen er echt mooi uit. Echt een goede koop. Terug in de dormitory wou de bewaker natuurlijk weten of ik er een had gevonden en ik vertelde hem waar ik het had gekocht en hoeveel ik had betaald. Çok güzel (heel mooi), vond hij het.

Straks ga ik naar de hamam (Turks bad). Binnenkort probeer ik foto's van een tavla-avond online te zetten. Morgen zijn het gemeenteraad -en districtraadsverkiezingen in Turkije en ik heb nog een heleboel foto's van de campagne.

Een allerlei dag

Vandaag heb ik aan een paper proposal gewerkt. 's Middags wou ik met Hasan en Ewa naar het Dolmabahçe paleis gaan maar het was helaas gesloten. We zijn dan maar kumpir (gebakken aardappel gevuld met groenten, kaas, vlees eventueel) gaan eten in İstiklal Caddesi. De kumpir in Ortaköy is toch lekkerder. Ik moest nog wat spullen kopen en ben dan wat gaan verder werken in de dormitory. Deze avond was ik mijn Turkse woordenlijst aan het bijwerken in de studeerzaal en Muri kwam even een babbeltje slaan. Ik vertelde dat Turks toch een moeilijke taal was om te leren en hij zei dat hij, de eerste keer dat hij mij had gezien, dacht dat ik een Turk was. Best wel een mooi compliment eigenlijk. Morgen ga ik na de les met Johanna en Villads cake bakken voor Lissane's verjaardag zaterdag en 's avonds gaan we waarschijnlijk nog naar een optreden.